Dwuletnie wyniki chirurgicznego leczenia ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności zastawki mitralnej cd

Naprawa zastawki mitralnej została przeprowadzona za pomocą zatwierdzonego kompletnego sztywnego lub półsztywnego pierścienia pierścieniowego, który został zmniejszony w celu skorygowania pierścieniowego poszerzenia. Zastąpienie zastawki mitralnej obejmowało pełną konserwację aparatu podsionkowego. Technika konserwacji, rodzaj zastawki protetycznej i technika zakładania szwów leżą w gestii chirurga. Każdy leczący kardiolog zalecał leczenie medyczne ukierunkowane na wytyczne, w tym aspirynę, środki obniżające stężenie lipidów, beta-blokery, antagonistów renina-angiotensyna-aldosteron oraz terapię resynchronizującą serce. Studiuj punkty końcowe
Wszyscy pacjenci byli obserwowani przez 2 lata, a punkty końcowe oceniano po 30 dniach oraz po 6, 12 i 24 miesiącach. Wszyscy badacze nie byli świadomi ogólnych wyników. Pierwszorzędowym punktem końcowym był stopień remodelingu odwrotnego lewej komory, który został zdefiniowany jako LVESVI po roku od randomizacji, jak oceniono za pomocą echokardiografii przezklatkowej, jak opisano wcześniej.1 Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały rozmiar i funkcję lewej komory w innym czasie punkty i wskaźniki zgonu, ciężkie zdarzenia niepożądane sercowe lub naczyniowo-mózgowe (złożony wynik obejmujący śmierć, udar, późniejsze operacje zastawki mitralnej, hospitalizację z powodu niewydolności serca lub zwiększenie liczby New York Heart Association [NYHA] o jedną lub więcej klas ), ciężkie zdarzenia niepożądane, nawracająca niedomykalność mitralna i ponowna hospitalizacja, jak również jakość życia. Czytaj dalej Dwuletnie wyniki chirurgicznego leczenia ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności zastawki mitralnej cd

Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller cd

Przeanalizowaliśmy elektroforogramy na obu niciach, wykorzystując PF3D7_1343700 jako sekwencję odniesienia. Przeprowadziliśmy zewnętrzną ocenę jakości, która obejmowała badanie biegłości (w którym 6 ślepych próbek kontroli jakości zostało przetestowanych w każdej 96-dołkowej płytce do sekwencjonowania przez każdego partnera) oraz zewnętrzna kontrola jakości (w której 359 próbek krwi [2,6%] zostało niezależnie przebadanych ponownie) ( Rys. Izolaty z mieszanymi allelami zostały uznane za zmutowane w celu oszacowania częstości mutacji. Zmieniono loci PF3D7_1337500 (K13_151) i PF3D7_1339700 (K13_159) (Tabela S2 w dodatkowym dodatku) i sekwencje DNA analizowano jak wskazano powyżej. Poszczególne allele zidentyfikowano dla każdego locus i wygenerowanych haplotypów.
Edycja genów A578S
Przeprowadziliśmy inżynierię nukleotydową palca cynkowego, konstrukcję plazmidu i edycję genu linii Dd2 (która została zebrana w Indochinach) z mutacją A578S .5 Ocenialiśmy podatność in vitro na artemizynę z mutacji Dd2 A578S, rodzica Dd2, oraz mutacja Dd2 C580Y (jako kontrola pozytywna), z zastosowaniem testu przeżywalności na etapie pierścienia (RSA) przeprowadzonego w krwinkach czerwonych, które zostały zarażone pasożytem malarii w jego stadium pierścienia (stadium rozwojowe, które jest związane z opornością na artemisinin) dla szacowany od 0 do 3 godzin. Komórki następnie eksponowano na dihydroartemizyninę (główny metabolit wszystkich pochodnych artemisinin), a podatność na lek mierzono po 72 godzinach. Czytaj dalej Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller cd

Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 9

Po trzecie, w niektórych krajach liczba dostępnych próbek była niewielka. Liczba miejsc badanych w Afryce Wschodniej, na Filipinach, w Indonezji i Ameryce Południowej musi zostać zwiększona w przyszłych badaniach, chociaż wciąż możemy rozróżnić wyraźne wzorce geograficzne w dystrybucji haplotypów. Badacze powinni być w stanie wdrożyć zestaw narzędzi K13 w terenie. Oczekujemy, że przyszły nadzór wypełni luki w istniejącej mapie. Ryc. 4. Ryc. Czytaj dalej Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 9

Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 7

W dniu 3 nie znaleziono krążących pasożytów krwi w próbkach pobranych od 1533 afrykańskich pacjentów w 25 krajach, z wyjątkiem 9 pacjentów, z których każdy nosił allel typu dzikiego. 9 pacjentów z Afryki, którzy nosili allel A578S w dniu 0, byli wolne od pasożyta w dniu 3. Dyskusja
W tym badaniu podjęliśmy próbę profilowania globalnej dystrybucji polimorfizmów K13. Zakres tego badania, obejmujący 163 miejsca, z których pobrano próbki do mapowania molekularnego i 36 krajów z danymi dotyczącymi skuteczności terapeutycznej, doprowadził nas do wniosku, że oporność na artemizynę ogranicza się do Azji Południowo-Wschodniej i Chin, gdzie mutacje K13 związane z opornością osiągnęły średnią częstotliwość do utrwalenie. Stan ten kontrastuje z sytuacją w Ameryce Południowej, Oceanii, na Filipinach oraz w Azji Środkowej i Południowej, które zasadniczo nie zawierają niesynonimowych mutacji K13. W Afryce zaobserwowaliśmy wiele wysoce zróżnicowanych, mało częstotliwościowych, niesynonimowych mutacji, chociaż żadna z tych mutacji nie była związana z opornością na artemizynynę kliniczną, co oceniono na podstawie obecności pasożytów w dniu 3 po monoterapii artesuczanem lub 3-dniowym leczeniu opartym na artemisyninie . Nie widzieliśmy dowodów na inwazję na Afrykę przez azjatyckie allele oporowe, co było zgodne z wynikami wcześniejszych mniejszych badań.35-38,40,41,44,58,59 Na koniec nie zaobserwowano żadnej pozytywnej selekcji poza w Azji, która nie wskazuje na bezpośrednie zagrożenie skuteczności artemizyniny w większości krajów, w których malaria jest chorobą endemiczną. Czytaj dalej Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 7

Genomika i medycyna klinicznaTranslacyjne badania w genetyce i genomice

Śmierć w lipcu 2008 r. Victora A. McKusicka oznaczała koniec ery. McKusick, powszechnie uważany za twórcę genetyki medycznej, nadał zarówno nazwę, jak i ważną tożsamość nowej dyscyplinie naukowej – genomice – kiedy wraz z Frankiem Ruddle em założyli nowe czasopismo o tej nazwie 3 lata przed wprowadzeniem na rynek ludzki w 1990 r. Projekt genomu. Czytaj dalej Genomika i medycyna klinicznaTranslacyjne badania w genetyce i genomice

Skutki sercowo-naczyniowe po zmianie zasad dotyczących recept na klopidogrel ad 6

Nie byliśmy w stanie ustalić, czy niektórzy pacjenci zdecydowali się zapłacić za lek bezpośrednio, dostali próbki lub mieli prywatny plan leczenia obejmujący leki. Jednakże, jeśli jakikolwiek pacjent uzyskał klopidogrel za pomocą innych środków, co skutkuje wyższym niż mierzone użyciem klopidogrelu w początkowym okresie wstępnej autoryzacji, rzeczywista różnica w wynikach między okresami polis mogła być nawet większa niż to, co znaleźliśmy. W naszym badaniu częstość stosowania klopidogrelu około 90% w ciągu 30 dni po wypisaniu ze szpitala w okresie ograniczonego używania jest zgodna z tymi zgłaszanymi w CRUSADE (Can Rapid Risk Stratyfikacja niestabilnych pacjentów z dławicą tłumi niekorzystne wyniki z wczesnym wdrożeniem American College of Cardiology / American Heart Association Guidelines) z udziałem pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi bez uniesienia odcinka ST, którzy przeszli PCI.21 W okresie badania stosowanie leków o wtórnej prewencji było powyżej lub blisko kanadyjskiego wskaźnika jakości punkty odniesienia.22 Używanie statyny przekroczyło poziom odniesienia wynoszący 70%, podczas gdy stosowanie inhibitorów ACE i beta-blokerów było o około 10% niższe niż w przypadku wzorców 85%. Tempo zażywania kwasu acetylosalicylowego w ciągu 7 dni po wypisaniu ze szpitala było niskie i wyniosło około 30%, co było zgodne z naszymi poprzednimi wynikami.23,24 W Ontario koszty pozaszpetrowe aspiryny mogą być niższe niż pobierane przez kopertę. poprzez rządowy plan recepty. Czytaj dalej Skutki sercowo-naczyniowe po zmianie zasad dotyczących recept na klopidogrel ad 6

Toll-like Receptor Receptor 4 i Aspergillosis w transplantacji komórek macierzystych ad

Postawiliśmy hipotezę, że polimorfizmy w genach TLR od dawcy i biorcy mogą wpływać na podatność na inwazyjną aspergilozę u biorców przeszczepów komórek krwiotwórczych. Aby przetestować tę hipotezę, przeanalizowaliśmy częstotliwości polimorfizmów pojedynczych nukleotydów (SNP) dla czterech kandydujących genów TLR w kohorcie biorców przeszczepów komórek krwiotwórczych i niespokrewnionych dawców. Metody
Pacjenci
Wszyscy pacjenci, którzy otrzymali allogeniczny przeszczep komórek krwiotwórczych z ośrodka badawczego Fred Hutchinson Cancer Research Center i Seattle Cancer Care Alliance w latach 1989-2004, kwalifikowali się do tej analizy. Uzyskano próbki i DNA wyodrębniono za pomocą naszego Programu Immunogenetyki Człowieka w ciągłym procesie, który opierał się wyłącznie na dostępności próbek i nie podano żadnych preferencji dla żadnych konkretnych zmiennych klinicznych. W przypadku badań odkrywczych i walidacyjnych pacjenci zostali wybrani sekwencyjnie z ogólnej puli próbek dostępnych w czasie, gdy przeprowadzono odpowiednie badania, a żaden pacjent nie był włączony do obu badań. Czytaj dalej Toll-like Receptor Receptor 4 i Aspergillosis w transplantacji komórek macierzystych ad

Alemtuzumab vs. interferon beta-1a we wczesnym stwardnieniu rozsianym czesc 4

Odsetek pacjentów z przeżyciem bez nawrotów oceniano za pomocą regresji logistycznej. Szacowany odsetek pacjentów z utrzymującą się niepełnosprawnością lub nawrotem został wygenerowany metodą Kaplana-Meiera. Zanalizowany wskaźnik nawrotu oszacowano za pomocą regresji Poissona. Liczba pacjentów, którzy wymagali leczenia alemtuzumabem zamiast interferonu beta-1a, aby zapobiec jednemu pacjentowi z nawrotem lub utrzymującą się niepełnosprawnością została obliczona zgodnie z odsetkiem pacjentów, którzy nie mieli tych wyników w miesiącu 36.11. Porównanie wyników EDSS opierały się na powtarzanej analizie kowariancji. Czytaj dalej Alemtuzumab vs. interferon beta-1a we wczesnym stwardnieniu rozsianym czesc 4

Izolacja płucna-żyła w przypadku migotania przedsionków u pacjentów z niewydolnością serca ad 8

Odkrycie to sprawia, że ablacja węzła przedsionkowo-komorowego ze stymulacją dwukomorową jest mniej atrakcyjną opcją w ośrodkach, w których dostępne są doświadczone ablatyfory migotania przedsionków w celu wykonania izolacji płucno-żylnej, bardziej definitywnej procedury ablacji. Analiza podgrup wykazała, że w porównaniu z pacjentami z napadowym migotaniem przedsionków, osoby z nieparametrycznym migotaniem przedsionków czerpią więcej korzyści z izolacji płucno-żylnej pod względem frakcji wyrzutowej, 6-minutowego spaceru, jakości życia i lewej przedsionkowa średnica wewnętrzna. Dane te mogą być sprzeczne z konwencjonalną wiedzą, że pacjenci z utrzymującym się lub długotrwałym uporczywym migotaniem przedsionków mają tak zaawansowaną postać migotania przedsionków, że wykluczają izolację płucno-żylną.
Badanie ma kilka ograniczeń. Izolację płucną wykonano w ośrodkach z doświadczonymi ablacją, a zatem wyniki mogą nie być powtarzalne we wszystkich ośrodkach. Czytaj dalej Izolacja płucna-żyła w przypadku migotania przedsionków u pacjentów z niewydolnością serca ad 8

Izolacja płucna-żyła w przypadku migotania przedsionków u pacjentów z niewydolnością serca ad 5

Wolność od migotania przedsionków u pacjentów poddawanych izolacji płucno-żylnej z lub bez leków przeciwarytmicznych (AAD). Wszyscy pacjenci poddawani ablacji węzła przedsionkowo-komorowego ze stymulacją dwukomorową kontynuowali migotanie przedsionków po 3 i 6 miesiącach. Wśród pacjentów poddawanych izolacji płucnej u 78% pacjentów nie stwierdzono migotania przedsionków po 3 miesiącach, z zastosowaniem leków przeciwarytmicznych lub bez nich (ryc. 2). Po 6 miesiącach było osiem powtórzeń procedur nawracającego migotania przedsionków (u czterech pacjentów) i trzepotania przedsionków lub częstoskurcz przedsionkowy (u czterech innych pacjentów), a 88% pacjentów w grupie z izolacją płucno-żylną było wolnych od migotania przedsionków z migotaniem przedsionków. Czytaj dalej Izolacja płucna-żyła w przypadku migotania przedsionków u pacjentów z niewydolnością serca ad 5