Dwuletnie wyniki chirurgicznego leczenia ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności zastawki mitralnej ad 6

Panel D pokazuje średnie wyniki w badaniu European Quality of Life-5 Dimensions (EQ-5D), z ocenami od 0 do 100, z wyższymi wynikami wskazującymi na lepszą jakość życia. Wzorzec zmian w jakości życia w okresie obserwacji był podobny w obu grupach, z największą poprawą występującą w ciągu pierwszych 6 miesięcy po zabiegu. Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami w wynikach na fizycznych i umysłowych podskalach SF-12 lub w wynikach EQ-5D. Na kwestionariuszu Minnesota Living with Heart Failure (z ocenami od 0 do 105, z wyższymi wynikami wskazującymi na gorszą jakość życia), zaobserwowano tendencję do większej ogólnej poprawy wyników wśród pacjentów w grupie zastępczej w porównaniu do tych w grupie grupa naprawcza (rysunek 4). Po 2 latach średnia zmiana objawów niewydolności serca w stosunku do wartości wyjściowej wyniosła 20,0 w grupie leczonej w porównaniu do 27,9 w grupie zastępczej (p = 0,07). Wśród wszystkich pacjentów, niezależnie od przydzielonego leczenia, poprawa w stosunku do wartości wyjściowej wyniosła 26,6 wśród pacjentów, którzy nie mieli nawrotowej niedomykalności mitralnej w porównaniu do 16,2 wśród pacjentów z nawrotem (P = 0,04).
Dyskusja
Wyniki tego dwuletniego badania pogłębiają naszą wiedzę na temat względnych korzyści naprawy zastawki mitralnej i wymiany zastawki mitralnej w leczeniu ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności mitralnej. Czytaj dalej Dwuletnie wyniki chirurgicznego leczenia ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności zastawki mitralnej ad 6

Oczekiwana długość życia po zawale mięśnia sercowego, zgodnie z wynikami szpitala ad

Alternatywnie, pacjenci leczeni w szpitalach o wysokiej skuteczności mogą mieć korzyści w zakresie przetrwania, które utrzymują się z czasem, co sugerowałoby, że różnice w jakości świadczonej opieki dawałyby pierwsze korzyści, które z czasem utrzymają się. W związku z tym wykorzystaliśmy dane ze wspólnego projektu kardiologicznego (CCP), dużego, reprezentatywnego w skali kraju badania kohortowego beneficjentów programu Medicare, hospitalizowanych z powodu ostrego zawału mięśnia sercowego i mających ponad 17-letnią obserwację, w celu oceny związku między szpitalem 30. z dnia na dzień standardowe wskaźniki umieralności i oczekiwana długość życia po ostrym zawale mięśnia sercowego. Wybraliśmy ostry zawał mięśnia sercowego, ponieważ był to jeden z pierwszych warunków, dla których opracowano 30-dniowe standaryzowane ryzyka umieralności oraz ze względu na znaczną heterogeniczność standaryzowanego ryzyka umieralności w szpitalach. Wykorzystaliśmy średnią długość życia do pomiaru długoterminowego przeżycia, ponieważ jest to łatwo interpretowalna miara, która ma znaczenie dla pacjentów i może być wykorzystana do obliczenia lat życia zaoszczędzonych przez leczenie w szpitalach o wysokiej skuteczności w porównaniu ze szpitalami o niskiej skuteczności.
Metody
Opracowanie i prowadzenie badań
Badanie zostało zaprojektowane przez wszystkich autorów i zostało zatwierdzone przez instytutowy zespół kontrolny na Uniwersytecie Yale. Dane uzyskano dzięki umowie z Qualidigm, organizacją zajmującą się poprawą jakości, która zawiera umowy z Medicare w zakresie analizy i udostępniania danych. Czytaj dalej Oczekiwana długość życia po zawale mięśnia sercowego, zgodnie z wynikami szpitala ad

Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 9

Po trzecie, w niektórych krajach liczba dostępnych próbek była niewielka. Liczba miejsc badanych w Afryce Wschodniej, na Filipinach, w Indonezji i Ameryce Południowej musi zostać zwiększona w przyszłych badaniach, chociaż wciąż możemy rozróżnić wyraźne wzorce geograficzne w dystrybucji haplotypów. Badacze powinni być w stanie wdrożyć zestaw narzędzi K13 w terenie. Oczekujemy, że przyszły nadzór wypełni luki w istniejącej mapie. Ryc. 4. Ryc. Czytaj dalej Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 9

Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 8

Liczne zdarzenia niezależnego pojawienia się zaobserwowano bez dowodów upowszechniania. Odkrycia te są zgodne z wrażliwym fenotypem jednego pasożyta Ugandyjskiego A578S widocznego na RSA przeprowadzonego ex vivo (tj. W próbkach pobranych bezpośrednio od pacjentów) 36 lub braku związku z infekcjami wolno-oczyszczającymi we wcześniejszych badaniach.12,31. z wyjątkiem jednego z ostatnich badań z udziałem kilku ciężko chorych dzieci 44 dostępne dane sugerują, że A578S nie jest mutacją oporności na artemisininę. Oprócz dziewięciu pacjentów, którzy nosili allele typu K13 dzikiego, w dniu 3 wśród afrykańskich pacjentów nie było dodatniego wyniku. Wynik ten jest zgodny z ustaleniem, że duża liczba rzadkich alleli K13 jest neutralna pod względem podatności na artemizynę i z brakiem dowodów na selekcję opartą na artemisininie w locus K13 w Afryce (Tabela S5 w Dodatku Aneks). Jednak kliniczne wykrywanie oporności na artemizynę w Afryce jest skomplikowane ze względu na wkład nabytej odporności i utrzymującą skuteczność leków partnerskich (amodiachina i lumefantryna) na klirens pasożyta. Czytaj dalej Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 8

Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad

Ryzyko pojawienia się lub rozpowszechnienia oporności doprowadziło do wzmożonych wysiłków mających na celu śledzenie oporności na artemizyninę we wszystkich obszarach geograficznych, na których malaria jest chorobą endemiczną. Zastosowanie wskaźnika molekularnego oporności na artemizynę jest szczególnie aktualne, ponieważ konieczne jest szybkie, szerokie badanie przesiewowe, aby zapewnić wczesne ostrzeganie przed pojawieniem się lub inwazją. Aby ocenić globalną dystrybucję polimorfizmów K13, uruchomiliśmy w 2014 roku badanie K13 Artemisinin Resistance Multicenter Assessment (KARMA), w którym analizowaliśmy pasożyty, które zostały zebrane z regionów, w których malaria jest endemiczna, przy użyciu specjalnego zestawu narzędzi molekularnych i procedur walidacji dla sekwencji dane. Sekwencjonowanie domeny napędowej K13 połączono z analizą flankujących haplotypów w celu ustalenia pochodzenia i rozpowszechnienia konkretnych mutacji. Przeprowadziliśmy edycję genomu, aby potwierdzić fenotypowy efekt najczęstszej afrykańskiej mutacji A578S. Ta ogólnoświatowa ankieta została opracowana w celu dostarczenia kluczowych informacji dla decydentów narkotykowych oraz w celu zarysowania metod przyszłych działań w zakresie nadzoru.
Metody
Projekt badania, pobieranie próbek i nadzór
Badacze z Institut Pasteur w Paryżu i Kambodży zaprojektowali badanie koordynowane przez oddział w Kambodży. Czytaj dalej Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania midostauryny w zaawansowanej mastocytozie układowej ad 5

Trzech z 12 pacjentów (25%), którzy odnotowali medyczną utratę co najmniej 10% masy ciała w ciągu 6 miesięcy przed wejściem do badania, odzyskało utraconą wagę; w tej grupie mediana względnej zmiany masy ciała podczas pierwszych 12 cykli wynosiła 8,6% (zakres od -7,5 do 44,6), a mediana bezwzględnej zmiany masy wynosiła 5,5 kg (zakres od -7,0 do 25,9). Korzyści w odniesieniu do masy ciała i czynności wątroby były zbieżne z normalizacją poziomu albuminy u 58% pacjentów, którzy mieli hipoalbuminemię na początku badania. U 58 pacjentów z co najmniej dwoma wynikami C na początku badania u 40% wystąpiły odpowiedzi dotyczące co najmniej dwóch rodzajów uszkodzenia narządów (tabela S9 w dodatkowym dodatku). Ogólnie rzecz biorąc i przeżycie bez progresji
Rysunek 1. Ryc. 1. Przeżycie całkowite i przeżycie bez progresji.Panel A pokazuje całkowity czas przeżycia w populacji, która ma zamiar leczyć (116 pacjentów) i pierwotnej populacji skuteczności (89 pacjentów). Czytaj dalej Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania midostauryny w zaawansowanej mastocytozie układowej ad 5

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania midostauryny w zaawansowanej mastocytozie układowej czesc 4

Wyjściową charakterystykę podano w tabeli 1, a tabele S6 i S7 w dodatkowym dodatku. Powodów, dla których pacjentów nie można było ocenić pod względem odpowiedzi, był brak mierzalnych wyników C (u 14 pacjentów) i mierzalne wartości C, które uznano za niezwiązane z mastocytozą (u 13 pacjentów) (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym) . Skuteczność
Ogólna odpowiedź
Tabela 2. Tabela 2. Najlepsza ogólna odpowiedź na midostaurynę w populacji osób z pierwotną skutecznością. Na koniec etapu (40 pacjentów) odsetek odpowiedzi wynosił 60% (95% przedział ufności [CI], 43 do 75), co znacznie większy niż wcześniej określony próg 30% dla odrzucenia hipotezy zerowej (P <0,001). Czytaj dalej Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania midostauryny w zaawansowanej mastocytozie układowej czesc 4

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania midostauryny w zaawansowanej mastocytozie układowej cd

Pierwszorzędny wynik został oceniony przez komitet sterujący za pomocą zmodyfikowanych kryteriów odpowiedzi Valenta1 i kryteriów Chesona dla transfuzji.26,27 Ogólny wskaźnik odpowiedzi reprezentuje odsetek pacjentów, których najlepsza ogólna odpowiedź była główną odpowiedzią (zdefiniowaną jako całkowita rozdzielczość . znalezienie C) lub częściową odpowiedź (zdefiniowaną jako> 50% poprawa w wykryciu .1 C [dobra odpowiedź częściowa] lub jako> 20% do <50% poprawa w .1 znalezieniu C [niewielka częściowa odpowiedź]). Drugorzędne wyniki obejmowały całkowite przeżycie, przeżycie wolne od progresji, czas trwania odpowiedzi, bezpieczeństwo i efekty toksyczne. Wyniki badawcze obejmowały objawy zgłaszane przez pacjentów (ocenione za pomocą skali oceny objawów) 28 oraz jakość życia (oceniano za pomocą 12-punktowej oceny stanu skróconego postaci badania lekarskiego [SF-12]). Szczegóły tych wyników znajdują się w Dodatku Uzupełniającym. Skuteczność wyników była oparta na pierwotnej populacji skuteczności, o ile nie wskazano inaczej, podczas gdy wyniki dotyczące bezpieczeństwa, działania toksycznego i jakości życia są zgłaszane dla wszystkich pacjentów. Oceny
Kwalifikowalność została określona podczas 30-dniowego okresu przeglądu. Czytaj dalej Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania midostauryny w zaawansowanej mastocytozie układowej cd

Alemtuzumab vs. interferon beta-1a we wczesnym stwardnieniu rozsianym ad 8

Pacjent z indeksem doznał śmiertelnego krwotoku mózgowego przed rozpoznaniem. Z perspektywy czasu skórne oznaki immunologicznej plamicy małopłytkowej występowały od kilku tygodni, ale nie były zgłaszane. Spośród sześciu pacjentów otrzymujących alemtuzumab, u których rozwinęła się immunologiczna plama małopłytkowa, czterech otrzymywało dawkę 24 mg (trzech pacjentów po dwóch cyklach i jeden po trzech), a dwóch otrzymywało dawkę 12 mg (obie po trzech cyklach). U 2 pacjentów wystąpiła remisja układu immunologicznego z plamicą małopłytkową bez leczenia u jednego pacjenta, po leczeniu kortykosteroidami u dwóch pacjentów i po leczeniu rytuksymabem u dwóch pacjentów. Małopłytkowość stopnia 2 rozwinęła się u jednego pacjenta po 3 miesiącach otrzymywania interferonu beta-1a; ten stan utrzymywał się pomimo wycofania interferonu beta-1a i pozostał na poziomie pod koniec badania po ponownym wprowadzeniu interferonu beta-1a. Czytaj dalej Alemtuzumab vs. interferon beta-1a we wczesnym stwardnieniu rozsianym ad 8

Alemtuzumab vs. interferon beta-1a we wczesnym stwardnieniu rozsianym ad 7

Redukcja była bardziej wyraźna po leczeniu alemtuzumabem niż w przypadku interferonu beta-1a (P = 0,005), ze znaczącymi redukcjami w stosunku do wartości wyjściowych w miesiącach 12 (P = 0,01) i 24 (P = 0,005). Różnice w medianie zmian w 36 miesiącu nie były znaczące. Warto zauważyć, że wielkość próby dla 36-miesięcznych analiz została zmniejszona ze względu na liczbę pacjentów, którzy przerwali badanie i 26 pacjentów, którzy mieli brakujące lub technicznie niedostateczne skany MRI. Zmniejszenie objętości mózgu między początkiem a 36 miesiącem było istotnie mniejsze u pacjentów otrzymujących alemtuzumab niż u osób otrzymujących interferon beta-1a (odpowiednio -0,5% i -1,8%, P = 0,05). Uznając, że pomiary atrofii mogą zostać zakłócone przez wczesne stłumienie zmian zapalnych zajmujących przestrzeń, przeanalizowaliśmy objętość mózgu między 12 a 36 miesiącem życia; pomiar ten zmniejszył się o 0,2% wśród pacjentów otrzymujących interferon beta-1a, ale był podwyższony o 0,9% u osób otrzymujących alemtuzumab (P = 0,02) (tabela 2). Czytaj dalej Alemtuzumab vs. interferon beta-1a we wczesnym stwardnieniu rozsianym ad 7