Dwuletnie wyniki chirurgicznego leczenia ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności zastawki mitralnej ad 7

Dziewięćdziesiąt trzy procent pacjentów otrzymało pierścień zastawki mitralnej o wielkości 30 mm lub mniejszej; średnia wielkość pierścienia zaworowego wynosiła 31,0 mm, a średni rozmiar pierścienia wynosił 27,9 mm. Wśród pacjentów, którzy przeszli wymianę zastawki mitralnej, tylko 3 stwierdzono przecieki okołopawkowe, z których wszystkie miały łagodny przebieg i nie wymagały późniejszej interwencji. Pacjenci z grupy naprawczej, którzy nie mieli nawrotowej niedomykalności mitralnej, mieli znaczącą remodelację wsteczną. Ponadto wśród wszystkich pacjentów poddanych randomizacji brak nawracającej umiarkowanej lub ciężkiej niedomykalności mitralnej wiązał się z lepszą jakością życia, mierzoną na podstawie kwestionariusza Minnesota Living with Heart Failure. Te odkrycia podnoszą kwestię, czy wybór pacjentów do naprawy można poprawić poprzez identyfikację wyjściowych klinicznych lub echokardiograficznych predyktorów nawrotów niedomykalności mitralnej. W badaniach opartych na echokardiografii zidentyfikowano kilka środków zastawkowych (np. Pole namiotowe i odległość koaptacji) oraz pomiary komorowe (np. Czytaj dalej Dwuletnie wyniki chirurgicznego leczenia ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności zastawki mitralnej ad 7

Dwuletnie wyniki chirurgicznego leczenia ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności zastawki mitralnej ad 6

Panel D pokazuje średnie wyniki w badaniu European Quality of Life-5 Dimensions (EQ-5D), z ocenami od 0 do 100, z wyższymi wynikami wskazującymi na lepszą jakość życia. Wzorzec zmian w jakości życia w okresie obserwacji był podobny w obu grupach, z największą poprawą występującą w ciągu pierwszych 6 miesięcy po zabiegu. Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami w wynikach na fizycznych i umysłowych podskalach SF-12 lub w wynikach EQ-5D. Na kwestionariuszu Minnesota Living with Heart Failure (z ocenami od 0 do 105, z wyższymi wynikami wskazującymi na gorszą jakość życia), zaobserwowano tendencję do większej ogólnej poprawy wyników wśród pacjentów w grupie zastępczej w porównaniu do tych w grupie grupa naprawcza (rysunek 4). Po 2 latach średnia zmiana objawów niewydolności serca w stosunku do wartości wyjściowej wyniosła 20,0 w grupie leczonej w porównaniu do 27,9 w grupie zastępczej (p = 0,07). Wśród wszystkich pacjentów, niezależnie od przydzielonego leczenia, poprawa w stosunku do wartości wyjściowej wyniosła 26,6 wśród pacjentów, którzy nie mieli nawrotowej niedomykalności mitralnej w porównaniu do 16,2 wśród pacjentów z nawrotem (P = 0,04).
Dyskusja
Wyniki tego dwuletniego badania pogłębiają naszą wiedzę na temat względnych korzyści naprawy zastawki mitralnej i wymiany zastawki mitralnej w leczeniu ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności mitralnej. Czytaj dalej Dwuletnie wyniki chirurgicznego leczenia ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności zastawki mitralnej ad 6

Dwuletnie wyniki chirurgicznego leczenia ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności zastawki mitralnej ad 5

Trzech pacjentów z grupy zastępczej miało niewielki nasilenie paravalvular, ale nie wymagało interwencji. Odsetek pacjentów z nawrotową umiarkowaną lub ciężką niedomykalnością mitralną w pewnym momencie w trakcie 2-letniego okresu był istotnie wyższy w grupie naprawczej niż w grupie zastępczej (58,8% w porównaniu z 3,8%, p <0,001). Ciężka niedomykalność mitralna występowała u 14% pacjentów z nawrotem w grupie leczonej iu żadnego z pacjentów w grupie zastępczej. W grupie leczonej, pacjenci bez nawracającej umiarkowanej lub ciężkiej niedomykalności mitralnej w ciągu 2 lat mieli większy stopień remodelingu wstecznego niż pacjenci z taką niedomykalnością (LVESVI, odpowiednio 62,6 . 26,9 i 42,7 . 26,4%, p <0,001).
Rycina 2. Czytaj dalej Dwuletnie wyniki chirurgicznego leczenia ciężkiej niedokrwiennej niedomykalności zastawki mitralnej ad 5

Oczekiwana długość życia po zawale mięśnia sercowego, zgodnie z wynikami szpitala ad

Alternatywnie, pacjenci leczeni w szpitalach o wysokiej skuteczności mogą mieć korzyści w zakresie przetrwania, które utrzymują się z czasem, co sugerowałoby, że różnice w jakości świadczonej opieki dawałyby pierwsze korzyści, które z czasem utrzymają się. W związku z tym wykorzystaliśmy dane ze wspólnego projektu kardiologicznego (CCP), dużego, reprezentatywnego w skali kraju badania kohortowego beneficjentów programu Medicare, hospitalizowanych z powodu ostrego zawału mięśnia sercowego i mających ponad 17-letnią obserwację, w celu oceny związku między szpitalem 30. z dnia na dzień standardowe wskaźniki umieralności i oczekiwana długość życia po ostrym zawale mięśnia sercowego. Wybraliśmy ostry zawał mięśnia sercowego, ponieważ był to jeden z pierwszych warunków, dla których opracowano 30-dniowe standaryzowane ryzyka umieralności oraz ze względu na znaczną heterogeniczność standaryzowanego ryzyka umieralności w szpitalach. Wykorzystaliśmy średnią długość życia do pomiaru długoterminowego przeżycia, ponieważ jest to łatwo interpretowalna miara, która ma znaczenie dla pacjentów i może być wykorzystana do obliczenia lat życia zaoszczędzonych przez leczenie w szpitalach o wysokiej skuteczności w porównaniu ze szpitalami o niskiej skuteczności.
Metody
Opracowanie i prowadzenie badań
Badanie zostało zaprojektowane przez wszystkich autorów i zostało zatwierdzone przez instytutowy zespół kontrolny na Uniwersytecie Yale. Dane uzyskano dzięki umowie z Qualidigm, organizacją zajmującą się poprawą jakości, która zawiera umowy z Medicare w zakresie analizy i udostępniania danych. Czytaj dalej Oczekiwana długość życia po zawale mięśnia sercowego, zgodnie z wynikami szpitala ad

Oczekiwana długość życia po zawale mięśnia sercowego, zgodnie z wynikami szpitala

Trzydziestodniowe standaryzowane ryzyka umieralności po ostrym zawale mięśnia sercowego są powszechnie stosowane do oceny i porównywania wyników szpitalnych. Nie wiadomo jednak, czy różnice we wczesnym okresie przeżycia pacjentów z ostrym zawałem serca wiążą się z różnicami w długoterminowym przeżyciu. Metody
Przeanalizowaliśmy dane ze wspólnego projektu sercowo-naczyniowego, badania beneficjentów Medicare, którzy byli hospitalizowani z powodu ostrego zawału mięśnia sercowego w latach 1994-1996 i którzy mieli 17 lat obserwacji. Grupowaliśmy szpitale na pięć warstw, które opierały się na ciężkości przypadków. W każdej warstwie mix-case porównaliśmy długość życia pacjentów przyjmowanych do szpitali o wysokiej skuteczności z przewidywaną długością życia pacjentów hospitalizowanych w szpitalach o niskiej skuteczności. Wydajność szpitala została określona przez kwintyle 30-dniowej standaryzacji ryzyka umieralności. Modele proporcjonalnego hazardu Coxa zostały użyte do obliczenia oczekiwanej długości życia. Czytaj dalej Oczekiwana długość życia po zawale mięśnia sercowego, zgodnie z wynikami szpitala

Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 9

Po trzecie, w niektórych krajach liczba dostępnych próbek była niewielka. Liczba miejsc badanych w Afryce Wschodniej, na Filipinach, w Indonezji i Ameryce Południowej musi zostać zwiększona w przyszłych badaniach, chociaż wciąż możemy rozróżnić wyraźne wzorce geograficzne w dystrybucji haplotypów. Badacze powinni być w stanie wdrożyć zestaw narzędzi K13 w terenie. Oczekujemy, że przyszły nadzór wypełni luki w istniejącej mapie. Ryc. 4. Ryc. Czytaj dalej Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 9

Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 8

Liczne zdarzenia niezależnego pojawienia się zaobserwowano bez dowodów upowszechniania. Odkrycia te są zgodne z wrażliwym fenotypem jednego pasożyta Ugandyjskiego A578S widocznego na RSA przeprowadzonego ex vivo (tj. W próbkach pobranych bezpośrednio od pacjentów) 36 lub braku związku z infekcjami wolno-oczyszczającymi we wcześniejszych badaniach.12,31. z wyjątkiem jednego z ostatnich badań z udziałem kilku ciężko chorych dzieci 44 dostępne dane sugerują, że A578S nie jest mutacją oporności na artemisininę. Oprócz dziewięciu pacjentów, którzy nosili allele typu K13 dzikiego, w dniu 3 wśród afrykańskich pacjentów nie było dodatniego wyniku. Wynik ten jest zgodny z ustaleniem, że duża liczba rzadkich alleli K13 jest neutralna pod względem podatności na artemizynę i z brakiem dowodów na selekcję opartą na artemisininie w locus K13 w Afryce (Tabela S5 w Dodatku Aneks). Jednak kliniczne wykrywanie oporności na artemizynę w Afryce jest skomplikowane ze względu na wkład nabytej odporności i utrzymującą skuteczność leków partnerskich (amodiachina i lumefantryna) na klirens pasożyta. Czytaj dalej Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 8

Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 7

W dniu 3 nie znaleziono krążących pasożytów krwi w próbkach pobranych od 1533 afrykańskich pacjentów w 25 krajach, z wyjątkiem 9 pacjentów, z których każdy nosił allel typu dzikiego. 9 pacjentów z Afryki, którzy nosili allel A578S w dniu 0, byli wolne od pasożyta w dniu 3. Dyskusja
W tym badaniu podjęliśmy próbę profilowania globalnej dystrybucji polimorfizmów K13. Zakres tego badania, obejmujący 163 miejsca, z których pobrano próbki do mapowania molekularnego i 36 krajów z danymi dotyczącymi skuteczności terapeutycznej, doprowadził nas do wniosku, że oporność na artemizynę ogranicza się do Azji Południowo-Wschodniej i Chin, gdzie mutacje K13 związane z opornością osiągnęły średnią częstotliwość do utrwalenie. Stan ten kontrastuje z sytuacją w Ameryce Południowej, Oceanii, na Filipinach oraz w Azji Środkowej i Południowej, które zasadniczo nie zawierają niesynonimowych mutacji K13. W Afryce zaobserwowaliśmy wiele wysoce zróżnicowanych, mało częstotliwościowych, niesynonimowych mutacji, chociaż żadna z tych mutacji nie była związana z opornością na artemizynynę kliniczną, co oceniono na podstawie obecności pasożytów w dniu 3 po monoterapii artesuczanem lub 3-dniowym leczeniu opartym na artemisyninie . Nie widzieliśmy dowodów na inwazję na Afrykę przez azjatyckie allele oporowe, co było zgodne z wynikami wcześniejszych mniejszych badań.35-38,40,41,44,58,59 Na koniec nie zaobserwowano żadnej pozytywnej selekcji poza w Azji, która nie wskazuje na bezpośrednie zagrożenie skuteczności artemizyniny w większości krajów, w których malaria jest chorobą endemiczną. Czytaj dalej Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 7

Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 6

Allele P553L rozdzielono w dwóch obszarach (Figura 3). W Afryce nie zaobserwowano żadnego azjatyckiego allela oporności na artemizynę wśród sekwencji 9542, ale zidentyfikowano 150 różnych alleli, z których 92% znaleziono tylko w jednej lub dwóch próbkach. Poza A578S, V589I, S522C, V534A, F583L i G665C większość alleli była specyficzna dla Afryki i zlokalizowana. A578S, który był czwarty pod względem liczebności wśród izolatów zmutowanych, zaobserwowano w próbce z Tajlandii i 41 próbek z Afryki (tabele S6 i S7 w dodatkowym dodatku).
Nowe pojawienie się lub rozpowszechnianie.
Zbadaliśmy genetyczne pokrewne izolaty niosące tę samą częstą mutację K13 przez ocenę polimorfizmu dwóch sąsiednich loci. Zaobserwowaliśmy 10 alleli dla alleli K13_151 i 42 dla K13_159, w wyniku których uzyskano 80 flankujących haplotypów (tabele S8 i S9 w dodatkowym dodatku). Czytaj dalej Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 6

Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 5

Wartości procentowe dla Czadu i Gambii pochodziły z próbki o wielkości mniejszej niż 50. Szczegóły dotyczące pobierania próbek i zróżnicowania K13 w zależności od kraju podano w tabelach S4, S5 i S7 oraz na rysunku S3 w dodatkowym dodatku. CAR oznacza Republikę Środkowoafrykańską. Ryc. 2. Ryc. 2. Czytaj dalej Ogólnoświatowa mapa polimorfizmu Plasmodium falciparum K13-Propeller ad 5