Mutacje K-ras i korzyści z Cetuksymabu w zaawansowanym raku jelita grubego

Leczenie cetuksymabem, monoklonalnym przeciwciałem skierowanym przeciwko receptorowi naskórkowego czynnika wzrostu, poprawia całkowite i wolne od progresji przeżycie i zachowuje jakość życia u pacjentów z rakiem okrężnicy i odbytu, którzy nie zareagowali na chemioterapię. Status mutacji genu K-ras w guzie może wpływać na odpowiedź na cetuksymab i mieć wartość prognostyczną niezależną od leczenia. Metody
Przeanalizowaliśmy próbki nowotworów, uzyskane od 394 z 572 pacjentów (68,9%) z rakiem jelita grubego, którzy zostali losowo przydzieleni do otrzymywania cetuksymabu z najlepszą opieką wspomagającą lub najlepszą opieką wspierającą w monoterapii w celu poszukiwania aktywujących mutacji w eksonie 2 genu K-ras. Ocenialiśmy, czy status mutacji genu K-ras był związany z przeżyciem w grupach cetuksymabu i podtrzymującej.
Wyniki
Z guzów ocenionych pod kątem mutacji K-ras, 42,3% miało co najmniej jedną mutację w eksonie 2 genu. Skuteczność cetuksymabu była istotnie związana ze stanem mutacji K-ras (P = 0,01 i P <0,001 dla interakcji statusu mutacji K-ras z przeżywaniem całkowitym i przeżyciem bez progresji choroby). U pacjentów z guzami typu K-ras typu dzikiego leczenie cetuksymabem w porównaniu z leczeniem podtrzymującym znacząco poprawiło całkowity czas przeżycia (mediana, 9,5 vs 4,8 miesiąca, współczynnik ryzyka zgonu, 0,55, przedział ufności 95% [CI], 0,41 do 0,74; p <0,001) i przeżycie wolne od progresji (mediana, 3,7 miesiąca vs. 1,9 miesiąca, współczynnik ryzyka progresji lub zgonu, 0,40; 95% CI, 0,30 do 0,54; P <0,001). Wśród pacjentów ze zmutowanymi nowotworami K-ras nie było znaczącej różnicy między tymi, którzy byli leczeni cetuksymabem i tymi, którzy otrzymywali leczenie podtrzymujące samodzielnie w odniesieniu do całkowitego przeżycia (współczynnik ryzyka, 0,98, P = 0,89) lub przeżycie wolne od progresji (zagrożenie stosunek, 0,99, P = 0,96). W grupie pacjentów otrzymujących tylko najlepszą opiekę wspomagającą status mutacji genu K-ras nie był znacząco związany z całkowitym przeżyciem (współczynnik ryzyka zgonu, 1,01; P = 0,97).
Wnioski
Pacjenci z mutacją K-ras z nowotworem jelita grubego nie korzystali z cetuksymabu, podczas gdy pacjenci z guzem typu K-ras typu dzikiego korzystali z cetuksymabu. Status mutacji genu K-ras nie miał wpływu na przeżycie wśród pacjentów leczonych z najlepszą opieką wspomagającą. (Numer ClinicalTrials.gov, NCT00079066.)
Wprowadzenie
Randomizowane badanie (CO.17) przeprowadzone przez National Cancer Institute of Canada Clinical Trials Group (NCIC CTG) we współpracy z Australasian Gastro-Intestinal Trials Group (AGITG) wykazało, że wśród pacjentów z rakiem jelita grubego, którzy nie zareagowali na zaawansowaną chemioterapię , monoterapia cetuksymabem, monoklonalnym przeciwciałem skierowanym przeciwko receptorowi naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), poprawiła całkowity czas przeżycia i przeżycie wolne od progresji oraz zachowała jakość życia lepiej niż najlepiej wspierała samą opiekę.1 Jednakże oporność na cetuksymab była powszechna: przy pierwszej ocenie odpowiedzi na chorobę postęp choroby u ponad 50% leczonych pacjentów.
K-ras, małe białko G w dół od EGFR i niezbędny składnik kaskady sygnalizacyjnej EGFR, może nabyć mutacje aktywujące w eksonie 2, izolując w ten sposób szlak od działania EGFR2 i powodując, że inhibitory EGFR są nieskuteczne.3-11
Podjęliśmy korelacyjne analizy w celu ustalenia, czy status mutacji genu K-ras zmodyfikował wpływ cetuximabu na całkowite przeżycie i przeżycie wolne od progresji w badaniu CO.17
[hasła pokrewne: ginekolog endokrynolog warszawa, usg jamy brzusznej wrocław, fizjoterapia uroginekologiczna ]

Powiązane tematy z artykułem: fizjoterapia uroginekologiczna ginekolog endokrynolog warszawa usg jamy brzusznej wrocław