Alemtuzumab vs. interferon beta-1a we wczesnym stwardnieniu rozsianym ad 8

Pacjent z indeksem doznał śmiertelnego krwotoku mózgowego przed rozpoznaniem. Z perspektywy czasu skórne oznaki immunologicznej plamicy małopłytkowej występowały od kilku tygodni, ale nie były zgłaszane. Spośród sześciu pacjentów otrzymujących alemtuzumab, u których rozwinęła się immunologiczna plama małopłytkowa, czterech otrzymywało dawkę 24 mg (trzech pacjentów po dwóch cyklach i jeden po trzech), a dwóch otrzymywało dawkę 12 mg (obie po trzech cyklach). U 2 pacjentów wystąpiła remisja układu immunologicznego z plamicą małopłytkową bez leczenia u jednego pacjenta, po leczeniu kortykosteroidami u dwóch pacjentów i po leczeniu rytuksymabem u dwóch pacjentów. Małopłytkowość stopnia 2 rozwinęła się u jednego pacjenta po 3 miesiącach otrzymywania interferonu beta-1a; ten stan utrzymywał się pomimo wycofania interferonu beta-1a i pozostał na poziomie pod koniec badania po ponownym wprowadzeniu interferonu beta-1a. Działania niepożądane dotyczące tarczycy występowały częściej w grupie leczonej alemtuzumabem niż w grupie otrzymującej interferon beta-1a (49 vs. 3) (Tabela 3); zdarzenia te były związane z autoprzeciwciałami tarczycy u 96% dotkniętych pacjentów i występowały do 30 miesięcy po ostatniej dawce badanego leku. Trzech pacjentów (1,4%) w grupie alemtuzumabu miało ciężkie epizody nadczynności tarczycy, a 32 pacjentów miało nadczynność tarczycy, w tym 25 z długotrwałą nadczynnością tarczycy. Inni mieli przemijającą nadczynność tarczycy, a następnie normalizację (czterech pacjentów), utrzymującą się niedoczynność tarczycy (sześć) lub niedoczynność tarczycy, a następnie nadczynność tarczycy (dwie). Czterech pacjentów poddano ablacji tarczycy radioaktywnym jodem, a 24 leczono środkami przeciwtarczycowymi (3 tylko tymczasowo). Pierwotna niedoczynność tarczycy rozwinęła się u 10 pacjentów. Ogółem 18 pacjentów wymagało długotrwałej terapii zastępczej tarczycy. Oftalopatia Gravesa rozwinęła się u jednego pacjenta po radioaktywnej ablacji jodu. (Liczba pacjentów pochodziła z dogłębnych analiz przypadków i może różnić się od liczby zdarzeń niepożądanych zgłoszonych przez badaczy, wymienionych w Tabeli 3.)
Badania immunologiczne
Alemtuzumab szybko zubożył limfocyty po każdym cyklu leczenia. Rekonstytucja limfocytów była podobna dla obu dawek. Liczba komórek B powróciła do normy między 3 a 6 miesiącem. Liczba limfocytów T rosła powoli i pozostawała podnormalna przez cały czas trwania badania; mediana czasu do odzyskania limfocytów CD4 + wynosiła 3 miesiące dla 100 x 106 komórek na litr; czas wahał się od 6 do 9 miesięcy dla 200 × 106 komórek na litr. Przeciwciała wiążące alemtuzumab powyżej ustalonej wartości progowej 2000 U na mililitr wykryto u z 208 pacjentów (0,5%) i 51 z 194 pacjentów (26,3%) odpowiednio po 12 i 24 miesiącach. Obecność tych przeciwciał nie miała widocznego wpływu na skuteczność, reakcje związane z infuzją, zubożenie limfocytów lub ponowne zasiedlenie.
Dyskusja
Wśród wcześniej nieleczonych pacjentów z wczesnym, nawracająco-zwalniającym stwardnieniem rozsianym, alemtuzumab zmniejszał ryzyko utrzymującej się akumulacji niepełnosprawności o 71% i ryzyko nawrotu o 74% (P <0,001 dla obu), w porównaniu z interferonem beta-1a. Skuteczność utrzymywała się przez 36 miesięcy, mimo że 72% pacjentów leczonych alemtuzumabem nie otrzymało zaplanowanego trzeciego cyklu leczenia w 24. miesiącu z powodu obaw dotyczących bezpieczeństwa [podobne: endometrioza, Warszawa ginekolog, wbijanie pali ]

Powiązane tematy z artykułem: endometrioza Warszawa ginekolog wbijanie pali