Alemtuzumab vs. interferon beta-1a we wczesnym stwardnieniu rozsianym ad 5

Wszystkie oceny bezpieczeństwa i skuteczności przebiegały zgodnie z planem, a pacjenci otrzymujący interferon beta-1a nadal przyjmowali lek. W momencie zawieszenia dawki, tylko 2 kwalifikujących się pacjentów (1%) nie otrzymało drugiego cyklu alemtuzumabu w 12. miesiącu, podczas gdy 155 pacjentów (75%) było wykluczonych z otrzymywania trzeciego cyklu alemtuzumabu w 24. miesiącu. program zapewniający szybką identyfikację i właściwe postępowanie z plamicą małopłytkową immunologiczną. Program ten obejmował edukację pacjentów i lekarzy, miesięczną morfologię krwi i regularny kontakt z pacjentami, co obejmowało dyskusję na temat objawów i objawów immunologicznej plamicy małopłytkowej. Trzech kolejnych pacjentów z immunologiczną plamicą małopłytkową zidentyfikowano w grudniu 2005 r., Lipcu 2006 r. I we wrześniu 2006 r. U jednego pacjenta otrzymującego interferon beta-1a wystąpiła bezobjawowa, przewlekła immunologiczna plama małopłytkowa. Więcej pacjentów przerwało leczenie interferonem beta-1a niż alemtuzumabem, głównie z powodu braku skuteczności i działań niepożądanych, tak że tylko 59% pierwotnej grupy pacjentów otrzymujących interferon beta-1a ukończyło 36-miesięczne badanie, w porównaniu z 83% pacjenci otrzymujący alemtuzumab. Pod koniec przeglądu badania 90% i 91% oceniających pozostawało nieświadomych przypisań do grupy otrzymującej odpowiednio interferon beta-1a i grupę otrzymującą alemtuzumab.
Skuteczność kliniczna
Nie było znaczących różnic między grupami otrzymującymi alemtuzumab w dawce 12 mg lub 24 mg na dowolny pomiar końcowy lub zdarzenie niepożądane. Dlatego prezentowane są dane zebrane z obu grup alemtuzumabu, wraz z podziałem według dawki.
Inwalidztwo
Tabela 2. Tabela 2. Miary niepełnosprawności, nawrotów i wyników radiologicznych. Rysunek 2. Ryc. 2. Pomiary wyników w zakresie skuteczności w odniesieniu do niepełnosprawności i nawrotu po 36 miesiącach. Panel A pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla pacjentów, którzy osiągnęli kryteria trwałej akumulacji niepełnosprawności. Panel B pokazuje łączną liczbę rzutów. Panel C pokazuje szacunkowy średni wynik w Skali rozwiniętego Niepełnosprawności (EDSS, która mieści się w zakresie od 0 do 10, z wyższymi wynikami wskazującymi na większą niepełnosprawność) na podstawie analizy kowariancji z powtarzanymi pomiarami. Pionowe linie reprezentują 95% przedziały ufności. Panel D pokazuje roczny wskaźnik nawrotów od wartości początkowej do 36 miesięcy dla 222 pacjentów, którzy otrzymali alemtuzumab i od 24 miesiąca do 36 miesięcy u 97 pacjentów, którzy otrzymali alemtuzumab przez dwa cykle i 45 pacjentów, którzy otrzymywali alemtuzumab przez trzy cykle. Przedstawiono także annualizowane wskaźniki nawrotu od wartości wyjściowej do 36 miesięcy u 111 pacjentów, którzy otrzymywali interferon beta-1a oraz od 24 do 36 miesięcy u 74 pacjentów otrzymujących interferon beta-1a. Zannualizowane wskaźniki nawrotów oceniano za pomocą analizy regresji Poissona oddzielnie dla pacjentów, którzy otrzymali trzeci cykl terapii oraz dla tych, którzy nie otrzymali trzeciego cyklu. Analizy od 24 do 36 miesiąca były ograniczone do pacjentów z obserwacją w tym okresie. Pionowe linie reprezentują standardowe błędy.
W porównaniu z interferonem beta-1a alemtuzumab zmniejszał ryzyko utrzymującej się niepełnosprawności o 71% (współczynnik ryzyka, 0,29; przedział ufności 95% [CI], od 0,16 do 0,54; P <0,001) (tabela 2 i wykres 2A) [patrz też: Warszawa USG genetyczne, leczenie endometriozy, wbijanie pali ]

Powiązane tematy z artykułem: leczenie endometriozy Warszawa USG genetyczne wbijanie pali